Kategori: Manşet

Duruşunu al yanına, ben seni öper valize koyarım. Sessizliği cebimize koyup çıkalım arkamızda kalsın bizim olmayan yollar perdelerinde birikmiş akşamlar belki bir ülke buluruz yağmurunun dilini bilmediğimiz. Kalbini avcuma koy bir şehir geçsin içimizden kimsenin adını bilmediği bir şehir sokakları suskun, duvarları bizi tanıyan sen yürü, gölgene yetişirim dünyanın bütün saatlerini durdurayım ben, sesini yaprakların...

kapı aralık. imkansızı gördüm içeride o dalgın acı çeken çocuk, duruyordu sessizce. böyle değil midir dilsiz yaşamak tam bir savruluş içinde rüzgârla koşarak gözlerimizle işaret koyduğumuz yerde bıkkınlık darmadağınıklık güvendiğimiz ağaçlar arasında   her gece ağaçlar konuşuyor duyuyorum bülbül bulamaz ki eşini sesini saklayan tomurcuklar var derin fısıltılar daha da derinlikte kırılacak belli doğadaki nizam...

Gece denizde kıpırdanırken Ve ateş insanları çevresine toplarken, Derlerdi ki onun güzelliği Dudaklarda bir ezgiydi. Ve mum ışığında çok az kişi Onu fazla gururlu olduğunu düşünürdü, Çünkü büyük çiftlik sahibinin evi Ağaçlarından bilinirdi. Onu gören erkekler Derin derin içer ve susarlardı, Kadınlar ise konuşurdu O her nereye gitse – Çalınan bir çan gibi Ya da...

oturmuyor gediğine boşluğa uymuyor Kuşlar yalnızlığı kim denese   oyuyor kilidi öfke ev çocuğun haddine mi baba hep eşikteyse   boşalsa da zemberek kulak asılmıyor çünkü zıvanadan çıkan sese   kopmuş bir kere hayat kapıldığından odalar aynadaki ilk hevese   gülü bozuk unutmanın güze göre değil istek Akşam kısa gölgesinden   denk gelmiyor herkese  

Bayındır’ın ÇalıBaba Dağında ateş yaktım ilim ile irfana, hu dost, gel otur, yavaş      sesle konuş kulağıma              işBu Siliver! Yârenler, fâni, şu âlem için kin tutmayıp o an eşitle ve adınla şuncağız gün gece konuşan herBir            nesneyi Sevi yâresi mi? Ah, kanar desem,...

Gelmiyor gitmiyorsun Olmuyor duymuyorsun Ordasın çok uzakta Ordasın yıldızlarda Ordasın Orda bir başına Sarıldım bulutlarına Anılar seni incitmesin Sarıldım yokluğuna Ayrılık seni üzmesin Aşk üşümesin Aşk üşümesin   Resim: Emil Nolde

bir otopsi masası iki kişilik dilsiz bir kadın yatıyor esmer başında genç kumral bir adam neşteri sıkıştırmış kemikli parmaklarına göğüs kafesini açıyor özenle her çaktığım çiviyle ayrıldım kapından tartmaya vaktim yoktu kalbimdeki ağırlığı utangaç bir rica edasıyla ayaklandı kadın olduğu yere yığılıp kaldı hareketsiz elinde neşter tutan genç adam derin bir uykudaydım uyandım acı bir...

bir sabah, aynaya baktım yüzümde eski bir yangının külleri vardı zaman, iz bırakmakta usta sanki her gün biraz daha silip yeniden yazmış beni bakışlarımın ardında bir yabancı geziniyordu tanıdık ama adı unuttuğum biri “bu ben miyim?” dedim sesim, camın öte yanına geçemedi bir zamanlar inandığım her şey sessiz bir kül tabakası gibi duruyor içimde külle...