Taşlar yuvarlanır, gözler ıslanır
Ve insan ıssızlaşır
Gittikçe gelirler geldikçe çoğalırlar
Ruh gibi kuş gibi uçup giderler
Başkaları gelir ardından
Işık süzülerek bütün karanlığı kaplar.
Gök kırık mavisiyle boynumu öpüyor
İlk yaratılan yere dönelim, ilk tohumla yeşerip
O ağaca sarılalım
Ben kadife ormanın saklı gürültüsüyüm
Biliyorum çığlığımla su taşar sarnıçlardan.
Hatırlayamıyorum yere düşen ilk can parçasını
Onun ilkelliğiyle doğurduğu incelikler üzerindeyim
Azaldıkça çoğalıyorum çoğaldıkça azalıyorum
Yaşam daralıyor zamansızım hiçleşiyorum
Taşlar yuvarlandı, gözler ıslandı
Ve insan ıssızlaştı.
Resim: Fatma Tülin
Bir Cevap Bırakın