Kategori: Manşet

yurdu geniştir şiirin bir karşılığı vardır her ülkede halk sözcüğünün bu yüzden biri birine benzer etiketlenmiş ağaç adları gibi varoşlarda doğanlar çoğalırken kardeş kardeş ayıklarlar içlerindeki yabani otları ve yutkunurlar her aşk öncesi toplayabilmek için ılık harfleri ilk tohumu olur özgürlüğün barış vardır bu kısacık eylemlerde gerilip saldırmak için hep beraber acı çekerler umut renginde...

saat 21.00   atardın kolunu sıra dağların omzuna   ağaçları bırakırdı kuşlar gövdene gelirdi yuva yapmaya   bir papatya güzellemesi başlardı dünyanın saç teline kadar     saat 22.00   ne mezar ne toprak alırdı beni   gömülebileceğim tek yer vardı   kucağın     saat 23.00   kaç parça kopardıysan benden   birleştire birleştire...

Hücrelerinin ruhlarını terk edip Sararışını seyrederken Ahşap döşemeye yayılan Kanımın, Hâlâ yerinde olan bilincime Yaşamayı bir kez daha göze Aldırabilecek Heyecanı seninle bulduğum Yerdeyim. Bir kâğıt kalem getir. Daha fazla habersiz Bırakmayacağım; Ölümün rahatlığına Alışmaya başlayan vücudum, Aklımın ihbarlarını geri çevirdiği için Henüz başlamadığından seni Aşkın. Otur yanıma. Sakince, şöyle yaz; Bırak mektubunu Kucağıma ve...

Sema Günaydın Solaklı’ya Masaldı şimdi bir şeye örnek veriş şekli misale masal katar gibi ruhundaki hicran parçacıkları Varıp gelinen silinen plakların ince tozlarıydı bir odanın ev olabilmesi gibiydi çalındığı zaman Bir gülümsemeydi belki hayatın dikiz aynasından bakılan içinde tutup koştuğun bir cadillac arabasıydı anne sesini duymak için dümene geçtiğin Bir elma şekeriydi belki çürük dişlerin...

yürüdüm yağmurda caddelerde evlerde hayat akşam ışıklarında düşündüm bir insanın bir insana yararı yoksa zararı dokunabilir bir gün ara sokaklarda ışıklar yağmuru öpüyordu evlerde hayatın düz saatleri, televizyonlar konuşuyordu düşündüm düzenin dışına çıkmayınca yaşamadan ölünür bir gün yanımdan bir kadın geçti gözlerini düşürmüş yağmurun aynasında arabalar koşturuyor düşündüm “tek servetimiz görmekse” uyanınca tümüyle uykulardan kalbin...

kalbim her şeyi bilir toprağı, gökyüzünü, tanrı’nın ol dediği cenneti çelebilerin tesbih çekip ağlaştığı arafı ruhların yandığı kara cehennemi yağmurun bereketini, fırtınanın öcünü rüzgârların iklim tonlarını kışı, baharı, yazların çılgın neşesini tesadüflerin çocukluğunu, büyücü gençliği, bilge yaşı kalbim her şeyi bilir yerçekimsiz aşkı, leylâ âşıkları, mecnunların çölünü sonsuzluğu, güneşi, gezegenleri, ayın hâllerini duru sevgiyi, kötülük...

yabancı yüzüyle kalır insan varlığı kendine gerçek hangi yüzde? oluş korkusunu taşırken soluyor kemiğin beyazı; tenin altında derinliğe doğru büyüyor kemik, beyazlığı eksiliyor beyaz kırığı; renginin gölgesini dünya sanması mıdır? albümde çocukluk fotoğrafları, çekmecede anahtarlar, dosyalar, tapular, soy adları şeylerin sonrakilere kalışına alışılmış soğuk yazgı düzeni biri dünyaya gelir gelmez değdi toprağa öteki henüz doğmadan...