Kategori: Litera

Engin Turgut’a Burada tıklım tıklım karanlık Kevgir kevgir uykular Ne köyü kalmış ne kurdu Hele sabahları mı? Hiç sorma Sentetik gülümseme asıyorlar işçilerin yüzlerine Göğü betonla dövüyorlar şair abim Güvercinleri saksılarda büyütüyorlar   Yazgıysa yazgı yetti be Parmak uçlarımız kanadı anlamaktan Söylemedi deme şair abim İsterlerse betona vursunlar şiirleri Betonun manasını kırmızıyla bozacağım Bak buraya...

Dünyayı pazara yıkmışlar bir öğle üstü, yıkmışlar da işte sokaklar çarşılar boyu kadınlar göz içleri zılgıt omuzları haydut akmışlar, dönsün denizden ve şaraptan dönebilenler sessizce gençliğini kerteriz alanlar her sabah Leylâ kaldırırlar evden yutulmuş feryat rüzgâr nasıl tükenmez üzgünlükleri öyle çok harcarlar ki nereye gidelim der nereden geldiğini söndürerek ufuk açar bu, mahalle aşiret kapatır....

Kapında duruyor Dar merdivenler Kelimeler valize doluşmuş İçinde ne varsa benden kalan Görünmez oluyor Burası güzel semt Yokuşlu sokaklar Hüzünlü ahşap evler Senle birlikte terk ediyorum Komşu evin bizi izleyen gözlerini Merdiven terliyor Valizdeki kelimelerin Yolları uzun Kimbilir nasıl çoğalacaklar Konuştukça Hatırası ile geride kalanın Sabahın ilk adımları Yeni emekleyen bir çocuk gibi Kıskanıyor sarılmanın...

rüzgârla hışırdıyor şiir insana benzeyen bir canlıdır önce sana âşık olur sonra tabanca gibi eprir rüzgârla yağmur gezer Deniz’i böler ikiye Tanrı’dan söz yapar bunlar eskiden başladı.

Kıyıda; ağır ağır adımlıyorum denizi. Dalgalı. Büyükçe bir kayada, küçük bir dalga kırılıyor. Soruyorum; − Deniz her şeyi görür, dediler; gördün mü? Yanıtlıyor; − Gördüm. Sesim titriyor korkudan. Acaba… Soruyorum; − Rüyalarımı da gördün mü? Yanıtlıyor; − Gördüm. Resim: Salvador Dali

Susmuş o ağacın gövdesinde, sonbaharın hatırlattığı anılar   yaşıyor şimdi. Anılar ki ağır ağır birikir ve günbatımı kadar çabuk unutulur. Bir koku gelir;   beyaz sabun köpüğü. Islak bir taş yerde   yarım kalmış bir cümle.  Özür, değildi;  Vaat, değildi; yeniden yürümeyi öğrenmiş bir felçli gibi: Yavaş, daha yavaş, duyulacak kadar yavaş. Ağaç da biliyor;...

yurdu geniştir şiirin bir karşılığı vardır her ülkede halk sözcüğünün bu yüzden biri birine benzer etiketlenmiş ağaç adları gibi varoşlarda doğanlar çoğalırken kardeş kardeş ayıklarlar içlerindeki yabani otları ve yutkunurlar her aşk öncesi toplayabilmek için ılık harfleri ilk tohumu olur özgürlüğün barış vardır bu kısacık eylemlerde gerilip saldırmak için hep beraber acı çekerler umut renginde...

saat 21.00   atardın kolunu sıra dağların omzuna   ağaçları bırakırdı kuşlar gövdene gelirdi yuva yapmaya   bir papatya güzellemesi başlardı dünyanın saç teline kadar     saat 22.00   ne mezar ne toprak alırdı beni   gömülebileceğim tek yer vardı   kucağın     saat 23.00   kaç parça kopardıysan benden   birleştire birleştire...

Hücrelerinin ruhlarını terk edip Sararışını seyrederken Ahşap döşemeye yayılan Kanımın, Hâlâ yerinde olan bilincime Yaşamayı bir kez daha göze Aldırabilecek Heyecanı seninle bulduğum Yerdeyim. Bir kâğıt kalem getir. Daha fazla habersiz Bırakmayacağım; Ölümün rahatlığına Alışmaya başlayan vücudum, Aklımın ihbarlarını geri çevirdiği için Henüz başlamadığından seni Aşkın. Otur yanıma. Sakince, şöyle yaz; Bırak mektubunu Kucağıma ve...

Sema Günaydın Solaklı’ya Masaldı şimdi bir şeye örnek veriş şekli misale masal katar gibi ruhundaki hicran parçacıkları Varıp gelinen silinen plakların ince tozlarıydı bir odanın ev olabilmesi gibiydi çalındığı zaman Bir gülümsemeydi belki hayatın dikiz aynasından bakılan içinde tutup koştuğun bir cadillac arabasıydı anne sesini duymak için dümene geçtiğin Bir elma şekeriydi belki çürük dişlerin...