Bir çınarın gölgesinde
eskittim seni.
Yalnızlığın ucundan ilmek geçirip
ördüm tüm sevdanı.
Sandıklarda sakladım
sızılarını akıttığın
mor mendilini.
Kısaydı
beni sevmelerin.
Oysa
benim,
uzun vakitlerde
ellerini yoklamışlığım vardı.
Göz göze değince
içimdeki kan
hep senden yana akardı.
Dudaklarımdaki
sevişmelerimizin tadını,
şimdi
tuzlu bir uçuk aldı.
Resim: Brassaï, İsimsiz, André Breton’un Nadja adlı eserinden, 1924.
Bir Cevap Bırakın