Kategori: Litera

“Her şeyi yapmayı başarabilmiş olsak da hâlâ bir kuş yuvası yapamadık.” Fransız atasözü   Bak şu asılı şeye. İnce bir dala, sentetik bir iple bağlanmış. Çatılmış, örülmüş, boyanmış, siyah-beyaz çekilmiş bu karede boya görünmüyor; ama izi duruyor, soğukluk grinin içinde bir yerde. Bir yuva. Daha doğrusu yuvaya benzeyen bir şey. Ona bakarken içinden bir ses “yuva”...

“kum değil portakal değil / değil karası gemi kuzgunlarının / bisikletler değil denizlerimizde gezen / bizdeki bu Cezayir tutkusu neden? / bir dağdan indiğinde merdiven: Cezayir / sümbülden geçtiğinde tren Cezayir / nasılsa Cezayir oluyor küsünce insan / dil küsüyor: Cezayir: küsünce Cezayir / göklerden geçiliyor dilden geçilince / geçerken fay kırıkları oluyor gemiler /...

(dersim için bir gece ilahisi) bu dağlar anne ve rüzgâr kırık testilerin süt kokusu ben burada değilim bir taşa gömüldüm uzak vadilerde unutulan çocuk sesleri kim çağırıyor beni bu kadar külden sonra gecenin ağzında ninniler memelerini ısırıyor söyle şimdi en eski korkuya kim tanıktır çünkü biz en uzun ölümü yaşıyoruz ceviz kabukları ve yıldızlar çok...

Tezer Özlü için… Gövdemde sis vardı göçtüm tortundan Bütün buyrukları sargı bezine dolarken Duraksız bir seyyah gibi geçtim aynalardan Ya ahın gölgesiydim ya şahın kölesi! Dar vakitlerden sızan uzun bir dönemeçtim Kaderin ilk ağından yere savruldum. Yorgun düşler ördüm içimdeki kelebeğe Başı kesilmiş yara gibi zonkluyor ömrüm Bağıma tahta kuruları dadandı Aynı kulvarda en büyük...

Engin Turgut’a Burada tıklım tıklım karanlık Kevgir kevgir uykular Ne köyü kalmış ne kurdu Hele sabahları mı? Hiç sorma Sentetik gülümseme asıyorlar işçilerin yüzlerine Göğü betonla dövüyorlar şair abim Güvercinleri saksılarda büyütüyorlar   Yazgıysa yazgı yetti be Parmak uçlarımız kanadı anlamaktan Söylemedi deme şair abim İsterlerse betona vursunlar şiirleri Betonun manasını kırmızıyla bozacağım Bak buraya...

Dünyayı pazara yıkmışlar bir öğle üstü, yıkmışlar da işte sokaklar çarşılar boyu kadınlar göz içleri zılgıt omuzları haydut akmışlar, dönsün denizden ve şaraptan dönebilenler sessizce gençliğini kerteriz alanlar her sabah Leylâ kaldırırlar evden yutulmuş feryat rüzgâr nasıl tükenmez üzgünlükleri öyle çok harcarlar ki nereye gidelim der nereden geldiğini söndürerek ufuk açar bu, mahalle aşiret kapatır....

Kapında duruyor Dar merdivenler Kelimeler valize doluşmuş İçinde ne varsa benden kalan Görünmez oluyor Burası güzel semt Yokuşlu sokaklar Hüzünlü ahşap evler Senle birlikte terk ediyorum Komşu evin bizi izleyen gözlerini Merdiven terliyor Valizdeki kelimelerin Yolları uzun Kimbilir nasıl çoğalacaklar Konuştukça Hatırası ile geride kalanın Sabahın ilk adımları Yeni emekleyen bir çocuk gibi Kıskanıyor sarılmanın...

rüzgârla hışırdıyor şiir insana benzeyen bir canlıdır önce sana âşık olur sonra tabanca gibi eprir rüzgârla yağmur gezer Deniz’i böler ikiye Tanrı’dan söz yapar bunlar eskiden başladı.

Kıyıda; ağır ağır adımlıyorum denizi. Dalgalı. Büyükçe bir kayada, küçük bir dalga kırılıyor. Soruyorum; − Deniz her şeyi görür, dediler; gördün mü? Yanıtlıyor; − Gördüm. Sesim titriyor korkudan. Acaba… Soruyorum; − Rüyalarımı da gördün mü? Yanıtlıyor; − Gördüm. Resim: Salvador Dali

Susmuş o ağacın gövdesinde, sonbaharın hatırlattığı anılar   yaşıyor şimdi. Anılar ki ağır ağır birikir ve günbatımı kadar çabuk unutulur. Bir koku gelir;   beyaz sabun köpüğü. Islak bir taş yerde   yarım kalmış bir cümle.  Özür, değildi;  Vaat, değildi; yeniden yürümeyi öğrenmiş bir felçli gibi: Yavaş, daha yavaş, duyulacak kadar yavaş. Ağaç da biliyor;...