Kategori: Litera

adamın yazgısıydı kardan harfler tane tane düşerken kelimelerin gölgesine ağır usul örüyordu kendini halk çocuklarının elleriyle ve kömür karası düğmeleriyle kendi başlangıcına dönüyordu son kar delen bakışının aynasında yansıyordu bir beyazlık   harfler bahanesiydi kardan adamın kadının yazgısıydı adamın kardan harfleri   Resim: Andrew Wyeth    

Bu akşam, Yıllar sonra Bir araya gelmiş bir kadınla adamın Misafiri olabilirdim Giritli’de.   Zamanında Sahip çıkmadıkları aşklarının Bedelini öderlerdi Arkamdaki masada, Birlikte olmadan da Yaşamış olduklarını sınamaya gelerek Kendilerini Birbirlerinden.   Donatırlardı masalarını, Bir deri bir kemiktir Ruhları.   “Unutmaktan Dönemeyecek kadar İleri gittik çoktan öz saygımızdan biz.” Derdi kadın, Bıçağı tabağını ısrarla gıcırdatırken;...

Öldükten Sonra” — Eksik Harf Yayınları, 2026 / Mayıs Hastalığın pençesindeyken bile ümidini yitirmemiş olan Uslu, ömrünün son aylarında Fransızcasını ilerleterek Fransız şiirini orijinalinden okumayı hedeflemiştir. Necati Cumalı ile Ankara’da askerlik muayenesinde karşılaştıklarında Cumalı’ya şunları söylemi ştir: “Şiirlerimin kusurlarını bilmiyor değilim. Uğraşabilsem çoğunu daha güzel söyleyebilirim. Ama bu ölüm korkusu yakamı bırakmıyor ki… Her başladığım...

Bu şiiri bir kızılderili kadın, Mohawk dilindeki adı Tekahionwake olan, Pauline Johnson, ölmeden bir yıl önce 1912 yılında yazmıştır.   Pauline Johnson (1861-1913) Pauline  Johnson’un  seçilen Mohawk adı, Tekahionwake’dir  okunuşu  Dega-hî-yon-vagay). Mohawk dilindeki anlamı “çifte wampum`dur”. Wampum, Amerikan yerlilerinin deniz kabuklarından oluşturdukları silindirik tespih boncuklardır. Bu wampumları ziynet eşyası ya da para olarak kullanırlardı. Bu...

Topu topu kaç kişiyiz zamana mezar kazan; evreni yeni baştan yazan bir tanrı yaratmaya yeminli. Kaldır perdeni ey hayat! Varoluşun sevinci dolsun hücrelerime. Öncesiz ve sonrasız değil haykıran sesim; yaratan bilinç adına seslenmekteyim. Sonsuz: Ölü zamanda bir çürük şimdi . Bir: Saltanatı elinden alınmış yalancı körlük; Üresin diyedir kavgamız; ateş közünden. Ve tanrı, bütünün tözünden...

gülmeni istiyorum karın göbeğine göbeğinden dökülen çamurumsu şefkat başka yönsüze çeken mutluluğun izi başka uzatıyorum boyumu her iki tarafım duman: ismi konmamış kardelenler dünyaya bir kez değil, uzaysal gelişler eklediler ve bıraktılar beni yağmura dost özlüyorum şimdi kardeş abla… ailenin yok olmak için kurulduğunu anlatan dünyayla sevişiyorum geceleri acı akıyor karanlıktan, açmıyorum ışığı neden açayım...

Ben hayır dedikçe Onlar evet anladılar. Ben hayır dedikçe Evet anladı onlar…   Bağırmaz olur muyum hiç İki  gözüme iki kor Düşmüş gibi bağırdım!   Canı yandığında annesini Çağıran çocuklar gibi Nasıl anlaşılırsa her dilde Öyle bağırdım işte…   Evet hakim bey, evet evet Ben çırpındıkça yandı cennet Cennet çırpındıkça ben yandım!   Ey o...

Sirenlerin pervasız çığlığı, Yüreklerini paraladı, ana babaların Füzeler, Şafak tellerinde asılı rüyalarına daldı bahar çiçeği çocukların. Çiçek kokulu kepeneklerine, yanan kuzucuklarını saran çobanlar şaşkın. Yamaçlar toz bulutu. Gökyüzü korkutucu bir aydınlıkta gece vakti, Çakan şimşekler çok yüksekten yere düşüyor, alev alev… Tanrıya yakaran hayatın çığlığı Her şimşek kuyruğunda donuk bir yıldız Kirlenmiş şehirlerin nefesi… Tutuşmuş...

Resim: Ekrem Kahraman