mavi bir hüzün çözülüyor içimde
ince bir çizgiyim bugün
ne tamamen varım,
ne tamamen yok!
ender ruhlar göçerken
kamer ışığına kavuşuyor
saf sevgi eksiliyor parça parça
katılıyor göğün yüzüne.
kelimeler geri çekiliyor dilimden
çok şeyler susarken içimde
sanki söylemek, var olmaya yetmiyor.
yarım kalan yerden eksiliyor insan
bir de yarım kaldığı yerden tanıyor kendini.
kadınlar mis kokulu saçlarını
bulutlarına sarıyorlar şehrin
mutluluğun gözlerine emanet
ve umarsız zamanın ellerinde yırtılmış,
eskitilmiş günün fotoğrafı kalıyor.
ortasında kalabalık kentin
ortasında kimsesizliğin
sevinçler de üzülüyor.
mavinin tonları hâlâ çözülüyor içimde
ışığın biliyor adımı;
unutulmuşluğum beyazlıyor.
Resim: Marc Chagall
Bir Cevap Bırakın