Yazar: Eser Ceran Erdi

yabancı yüzüyle kalır insan varlığı kendine gerçek hangi yüzde? oluş korkusunu taşırken soluyor kemiğin beyazı; tenin altında derinliğe doğru büyüyor kemik, beyazlığı eksiliyor beyaz kırığı; renginin gölgesini dünya sanması mıdır? albümde çocukluk fotoğrafları, çekmecede anahtarlar, dosyalar, tapular, soy adları şeylerin sonrakilere kalışına alışılmış soğuk yazgı düzeni biri dünyaya gelir gelmez değdi toprağa öteki henüz doğmadan...

mavi bir hüzün çözülüyor içimde ince bir çizgiyim bugün ne tamamen varım, ne tamamen yok!   ender ruhlar göçerken kamer ışığına kavuşuyor saf sevgi eksiliyor parça parça katılıyor göğün yüzüne.   kelimeler geri çekiliyor dilimden çok şeyler susarken içimde sanki söylemek, var olmaya yetmiyor.   yarım kalan yerden eksiliyor insan bir de yarım kaldığı yerden...

evvel de zamanın içinde iki hilal arasında dertleşir içimiz deniz, martıların sırtında kayıp bir zamana değeriz gecikmiş yaslar akar ağlaşır ruhumuz, akıttıklarımız ağustoslar anlaşamadığım uzlaşamadığım rüzgarlı günler sarılıp kokusuna annem’e üflendiğim sıcak, yakıcı zamanlar… belki de devrim olur. organ nakli kolaylaşır. trilyoner olurum. vadiye bakan o evi alırım. sahi, develer ne zaman tellal oldu? dışarısı...