Kategori: Litera

gülmeni istiyorum karın göbeğine göbeğinden dökülen çamurumsu şefkat başka yönsüze çeken mutluluğun izi başka uzatıyorum boyumu her iki tarafım duman: ismi konmamış kardelenler dünyaya bir kez değil, uzaysal gelişler eklediler ve bıraktılar beni yağmura dost özlüyorum şimdi kardeş abla… ailenin yok olmak için kurulduğunu anlatan dünyayla sevişiyorum geceleri acı akıyor karanlıktan, açmıyorum ışığı neden açayım...

Ben hayır dedikçe Onlar evet anladılar. Ben hayır dedikçe Evet anladı onlar…   Bağırmaz olur muyum hiç İki  gözüme iki kor Düşmüş gibi bağırdım!   Canı yandığında annesini Çağıran çocuklar gibi Nasıl anlaşılırsa her dilde Öyle bağırdım işte…   Evet hakim bey, evet evet Ben çırpındıkça yandı cennet Cennet çırpındıkça ben yandım!   Ey o...

Sirenlerin pervasız çığlığı, Yüreklerini paraladı, ana babaların Füzeler, Şafak tellerinde asılı rüyalarına daldı bahar çiçeği çocukların. Çiçek kokulu kepeneklerine, yanan kuzucuklarını saran çobanlar şaşkın. Yamaçlar toz bulutu. Gökyüzü korkutucu bir aydınlıkta gece vakti, Çakan şimşekler çok yüksekten yere düşüyor, alev alev… Tanrıya yakaran hayatın çığlığı Her şimşek kuyruğunda donuk bir yıldız Kirlenmiş şehirlerin nefesi… Tutuşmuş...

Resim: Ekrem Kahraman

                                                                                           – çiçekli mısralar gölgesi…-   Çiçekli mısralar gölgesine “Eflatun” diyerek...

Pazartesi bir bot buldum – Paslı ve tuzlu bir deri. Geri verdim onu denize, içinde dans etsin diye.   Salı günü otuz şilin değerinde bir gemi kalası. Gelecek kış Bir sandalye olacak, bir tabut, bir yatak.   Çarşamba yarım teneke İsveç içkisi. Kafaya diktim. Sahil, deniz kızları ve meleklerle soğumuştu.   Perşembe hiçbir şey geçmedi...

Kurşunlanıp öldürüldü, hapsedildi zavallı çocuklar Diyorlar ki bize bıraktığınız gelecek gelecek bu… Kimse yoktu evde, savaştan kaçıyordu Şimdi güvende olmak evde olmak demek Gömülecek ceset yok, aklımız bize karşı.   Bizim bombalarımızdı savaşı başlatan, Uzakta bir öfke seli, geçiştiriyoruz hepsini Yabancıdır diye kurbanları, umutsuzca çekip giden bizdik, Dedik bizim işimiz değil burayı güzel bir ülkeye...

Bilemedin hangi aşkın fakiri olduğunu ışık çemberinden geçerken gölgelere sırrını bırakan gençliğin   Gecelerin şerrinden kaçarken beyaz çarşaflara dökülen irin gövdesine hapsoldu yaşadığın çağın   Kirlendi bir zaman baktığın her yer nefretin hazinesi oldu öfkenin doğurduğu torunlara   Kimse bilmez yüreğinden geçenleri kendi yaprakları arasında kaybolmuş narin bir çiçeğin yanına otururken   Şavkı yüzünde solmuş...