düşlerimi gezdiriyorum ahşap kokulu evin odalarında
pencerelerinden dağları seyrediyorum
komşuların çiçekler yarıştırdığı avlulara
kestirme yollarından sessizce
iniyorum hatıraların
fark ettirmeden uçup gitti avcumdan
mevsimleri birbirine karışan küçük dünyamda
büyük hayaller kurayım diye azıcık yavaşlayan
tahta oyuncakların çatlaklarında saklanan zaman
her düşüşte bir yara
her yarada bir ah
bırakarak
meydan okumak onunla dost olmayı bilmekti
yağmurun üstüne üstüne gitmek
dalgalarla yarışmak inadına
akıntıya karşı yüzen
deli alabalık olmaktı
yanlış yazılmış bir hayattan değil
yanlış okunmuş bir dünyadan kalanla
şimdi bir gölge gibi düşüyor hatıralar
elli yıl öncesinin
suskun duvarlarına
çocukluk hâlâ ipin ucunda
rengârenk bir uçurtma
zaman bizi büyütse de
sesini duyuyorum
içimde bir köşede
dalgalara inat
taş sektiren
çocuğun
bir oyuncakla orada
yarım kalmış bir düşle ya da
omuzlarında titreyen
kemençenin rivrivi
bekliyor horonun en dik yerinde
yeniden
hep yeniden
başlayabilmek için
Resim: Orhan Peker
Bir Cevap Bırakın