Yazar: Zümral Koyuncu

Tezer Özlü için… Gövdemde sis vardı göçtüm tortundan Bütün buyrukları sargı bezine dolarken Duraksız bir seyyah gibi geçtim aynalardan Ya ahın gölgesiydim ya şahın kölesi! Dar vakitlerden sızan uzun bir dönemeçtim Kaderin ilk ağından yere savruldum. Yorgun düşler ördüm içimdeki kelebeğe Başı kesilmiş yara gibi zonkluyor ömrüm Bağıma tahta kuruları dadandı Aynı kulvarda en büyük...

Taşlar yuvarlanır, gözler ıslanır Ve insan ıssızlaşır Gittikçe gelirler geldikçe çoğalırlar Ruh gibi kuş gibi uçup giderler Başkaları gelir ardından Işık süzülerek bütün karanlığı kaplar.   Gök kırık mavisiyle boynumu öpüyor İlk yaratılan yere dönelim, ilk tohumla yeşerip O ağaca sarılalım Ben kadife ormanın saklı gürültüsüyüm Biliyorum çığlığımla su taşar sarnıçlardan.   Hatırlayamıyorum yere düşen...

Aşk seninle içimser incir tanesi Hadde inceliği kalbur üstüsün Gündüze bir merhabasın efsunlu Bir kuğusun sen ürkek ve ebruli   Yazın göğsünde bir dağ kekiği Kaval türküsü kırların kalbisin Gökte bir seyyahsın turna kanatlı Gelinciksin sen alevli ve nağmeli   Bahar esintisi yaz meltemisin Güneşe gülümseyen ayçiçeği Dönsün dünya iki hece bir aruzla Gel biz...