Kategori: Manşet

bu limandan sonra venedik, yalancı düş lekesidir, sevgilinin boynunda uyanıp evin yolunu unutan   beni bu sularla sınırlamak istersen, akşam sefasının denizi izlediği gondola bırakırsın, birbirine sırtını dönmüş iki kurşun artık çatal yapmayan dekoltenin kederini bölüşmek için kırgınlıklara ara verir, yitiririz yani sahip olduk sanılanları, asık bir yüz neşemizi bulandırmışken, ama yolun konuklarını beğenmeyen gitsin...

akışsa tarih akışın bir yerinde geldim ben de yeryüzüne   “hoş gelişler ola!” deme çağının geçtiğini sokağa taşan top peşinde koştururken taca atılmış bir hayatı oynayanların yüzüne yansıyanlardan sezmek   aşıp da rastlantı şaşkınlığını dayadığında gençliğin şafağında sırtını yoklukların tekinsiz duvarına öfkeyle anlarsın o vakit sezgiden süzüleni:   ne büyüsü var olagelenlerin ne tanrısı!  ...

Zweig‘ın gençliğini geçirdiği yılların Viyana’sında kolay ve tasasız yaşanırdı. Yoksulla zengin, Çek’le Alman, Yahudi’yle Hıristiyan arasında hep rahat ve barış dolu bir hava eserdi. Kent insanı keyif içinde rahat bir yaşam sürdürürdü. Avrupa kültürünün bütün sanat akımları bu kentte birleşmişti. Avusturya-Macaristan İmparatorluğu’nun başkenti Viyana‘da insanlar aşırı bir istekle kültüre düşkündü. Mozart, Gluck, Beethoven, Schubert, Brahms...

mavi bir hüzün çözülüyor içimde ince bir çizgiyim bugün ne tamamen varım, ne tamamen yok!   ender ruhlar göçerken kamer ışığına kavuşuyor saf sevgi eksiliyor parça parça katılıyor göğün yüzüne.   kelimeler geri çekiliyor dilimden çok şeyler susarken içimde sanki söylemek, var olmaya yetmiyor.   yarım kalan yerden eksiliyor insan bir de yarım kaldığı yerden...

Geceleri kükürt ve alkolik zihnim… Zindan Adası’nda söktüm lambama asılı sigarada gözlerimi. Hayali yaratıklar dehşet ve soğuk! Tapınırım onlara organlarımın kan içti vakit! Sığınakları parçalayan ve avucumda kanatlarını kopardığım kuşlar… Buz gibi zeminde ayaklarımı mora kesen ayaklarımı acıtan içimdeki dört köşeli iblis Çorak bir arazide pelinler karıştığında hücreme, üflerim damağımdaki suya Kabusunu Elm Sokağı’nın -Beni...

 Canım şiir kardeşim                       Tozan Alkan için     Bir göl daha aktı gözlerimden Kuğulara bakıyordu annem.   Mektuptu babamın duyulmayan sesi Kasabayla şehir arasında kalmış.   Yosunlar denizin yara izleriydi Kalbi kırılmış bir çocuk şarkı söylüyordu.   Dağlar birbirine kavuşsun nefesiydi Nar ve begonvil kokusuydum.   Datça’dan yeryüzüne gülümseyen Kediler yıldızlarla yarenlik ediyordu.  ...

-asırlardır itaat etmeyenleri-   tanrıçalar ele geçirilemez asla el lat uzza manat     yeryüzünde dolaşıyor baal’ın kızları pidai arsal tallai     zenobiya direniyor hala palmira’da istanbul’da kürdistan’da   susmayacağız itaat etmeyeceğiz diyor o ahir ses   çınlıyor yırtıyor sağır eril kulakları nesibe bint-i ka’b’ın haykırışları   07/08/2020 Brüksel  

Sen takvim yaprakları arasında dolaşmayı seversin her biten günün üstünü çizersin günler eksildikçe yapraklar dolar çizilmiş sayfaları düzgünce katlar bana verirsin ben arkalarına şiirlerimi yazarım   Senin burnun, gözlerin güzeldir kolayca kızman hoşuma gider her yılbaşı geldiğinde masamızda hiç sönmeden iki mum yanar mumların ışığında şarabımızı yudumlarız takvim yaprakları biter   Ertesi sabah yeni bir...