«Gerçeğin Hakikati, kavramlarla yakalanamaz; ama sezgiyle ulaşılabilir. »
— Henri Bergson
Sandrine Prévot bu sergide, Henri Bergson’un zihinsel analizin durağan sembollerini aşan “sezgi anlayışının” izinden gidiyor. Nietzsche ve Camus’nün felsefesi, kuantum fiziği ve kozmoloji bu yolculuğun temel duraklarını oluşturuyor. Sergide yer alan her eser bir diğerini tamamlıyor, düzeltiyor veya onunla çelişerek aynı düşünceye farklı açılardan yaklaşan zengin bir yorum sunuyor.
Prévot; Kandinsky, Paul Klee, Dubuffet ve Nicolas de Staël’in temsil ettiği, rengi ve formu gerçeğin katı temsilinden özgürleştiren “lirik resim geleneğini” izlerken kendi özgün sesini de koruyor. Resimlerinde; sessizlikteki ölçülülük ile Pierre Boulez ve Stockhausen’in müziğindeki ölçüsüzlük bir arada var oluyor. Düz renk alanlarının yarattığı ritimlerin içinde beliren figürler, izleyiciyi “ebedi dönüş” kavramı üzerine düşünmeye davet ediyor.

Nietzsche’ye göre “zaman” düz bir çizgi değil, her şeyin özdeş biçimde tekrarlandığı döngüsel bir akıştır. Camus ise özgürleşmek için yaşamın absürtlüğünü ve mekanik tekrarını kabul etmek gerektiğini savunur; ona göre sanatçı boşluğa renklerini vermelidir. Prévot bu sonsuz döngüyü bilimsel düzleme de taşıyarak kuantum fiziğindeki sicim teorisi ve Everett’in çoklu evren modeline temas ediyor. Parçacıkların farklı müzik notaları gibi titreştiği bu döngüsel modeller, Jankélévitch’in belirttiği gibi müziğin insanı “titreşen bir tele dönüştürme” gücüyle birleşiyor ve ilhamını dünyanın titreşimlerinden alan Prévot’nun sanatını besliyor.
Ancak çoklu evren yaklaşımı, zamanın sadece özdeş tekrarını değil, gerçekliklerin sonsuz biçimde dallanmasını öngörür. Deleuze’ün vurguladığı gibi geri dönen, özdeş olanın kendisi değil, “yeninin yaratıcı gücüdür”. Roger Penrose’un Konform Döngüsel Kozmolojisi ile yeniden biçimlenen bu sezgi, özdeş olanın değil, “yaratıcı Dionysiak kaosun ebedi dönüşünü” ifade eder.
Dünya kendini tekrar etmez; sonsuza dek çoğalır


Bir Cevap Bırakın