Başlığı görünce hayata küfredeceğimi sanarak yazıyı tıkladınız belki. Bilinçli olarak sizi aldattığımı baştan söyleyeyim de yazıyı okuduktan sonra benim ebeme küfretmeyin. J Açıkçası her ne kadar içine küfredilecek kadar kötü bir zaman diliminden de geçsek; küfür gibi anlık koşulsal ve geçici rahatlamanın aksine, koşulsuz ve kalıcı konforun peşindeyim. Bir koşulun, haksızlığın, öfkenin veya sıkışmışlığın yarattığı anda küfrederek boşalmak o an rahatlatabilir ama koşulu ortadan kaldırmaz. İçinde bulunduğun koşullardan bağımsız olarak, anlam üretebildiğin, kendinle ve hayatla barışabildiğin bir konfor alanı yaratmanın derdindeyim yani. O da anlam denizinin derinliklerine dalmadan pek mümkün olmuyor.
Hepimizin çok iyi bildiği gibi, içinde insan büyüyen hiçbir gebe tek başına doğum yapamaz. Yeni bir canlının dünyaya geldiği o an hiç kolay bir süreç değildir çünkü ve doğuran kişinin; diplomalı olmasa bile en azından ne yapacağını bilen, tecrübeli bir ebeye ihtiyacı vardır. Doğuşun, dünyaya gelişin; en savunmasız ve en mahrem anının tanıdığıdır ebe.
Her ne kadar fiziksel anlamda doğurmak sadece kadınlara özgü olsa da; kadın erkek ayırt etmeksizin her insanın, yaşam süresi içinde kendisini defalarca doğurabildiğine inanırım. Tıpkı gerçek doğum kadar da sancılı bir süreçtir. Bazen bile isteye gerçekleştirebilsek de, çoğu zaman hayat bizi bu değişime zorlar. İçimizdeki kırılmaların her zaman kontrolü bizde olmaz çünkü ve ister içten gelen bir arzuyla, ister dışardan gelen bir darbeyle kendimizi yeniden yaratalım; bebek doğurmayı andıran, ruhsal bir zorlanma yaşarız. Bir yandan tek başımıza mücadele edemeyecek kadar güçsüz hatta belki de çaresiz hissederken; öte yandan duygusal çıplaklığımız da bedensel çıplaklığımız kadar mahremiyet istediğinden, rahatlıkla herkese kendimizi açamayız.
Bazen tüm bu farkındalıkla profesyonel destek alırız ama ben bu yazımda Nasrettin Hoca’nın “bana damdan düşeni getirin,” dediği konuya değinmek istediğim için başlığımdaki noktalı olarak bıraktığım yeri tam da burada tamamlamak isterim:
“Hayatın Ebesini Getirin!”
Profesyonel mesafenin faydalarını asla yadsımıyorum elbette. İmkanı olan sonuna kadar değerlendirsin kesinlikle. Hatta şimdi internet dünyası çok büyük bedeller ödemeden de zengin seçenekler sunuyor bize. Çok şanslıyız bu anlamda. Yine de aynı acıyı deneyimlemiş birinin sunduğu derin halden anlama halini, kültürel bir kod gibi kusursuzca özetler bu cümle.
Damdan düşüp de hayatta kalma halini ve yaşadıklarını dönüştürme gücünü gördüğümüz kişi ile güven bağı kurarız. Bu bağ ile hayatın içinde denk geldiğimiz insanlara bazen biz ebelik yaparız, bazen de onlar bizim doğum sürecimize katkı sağlar. Birine ebelik yapmak için bilinçli bir müdahale yapmak, tavsiyeler vermek veya bir şeyleri onarmaya çalışmak gerekmez; sadece “ben de o yollardan geçtim, buradayım ve hayattayım,” diyen bir duruş bile o yeni benliğin doğması için hayata karşı ihtiyaç duyduğumuz güveni sağlar.
Yaralarımızı ve iyileşme hikayemizi saklamadan, sahici bir şekilde paylaştığımızda, başkalarının da kendi karanlıklarında yolunu bulmasına fener olabiliyoruz hiç farkında olmadan. Geçenlerde bir dostumun iyileşme sürecine istemeden de olsa nasıl eşlik ettiğimi fark ettiğimde anladım bunu. Bazen sadece ayakta kalmış olmamız bile, bir başkasının kendi doğumunu kolaylaştıran o şefkatli ebe olmamız için yeterli oluyor.
Şu an bireysel doğumlarımızın ötesinde; koskoca dünya, yepyeni bir çağa doğuyor. Yapay zekanın hızla geldiği nokta “insan”ı yeni baştan doğuruyor ve nereye evrileceğini aslında hiçbirimiz tam olarak öngöremiyoruz. Her doğum öncesi gelen korku, insanlık adına had safhada o yüzden ve istisnasız her birimizi de derinden etkiliyor. Kendi içimizde yeşeren bu yeni insanın doğmasında -küfürden saymazsanız- hepinize şöyle bir dilekle bulunarak sözlerimi tamamlamak isterim:
“Ebenizi Bulun!”
Bir Cevap Bırakın