Kategori: Manşet

ormanların bir gümbürtüsü var köşeyi dönmenin heyecanı   sokağın bir ortası var gelince bitmiş  hissettiren   kuşun bir kanadı var daha çok imgesi   zincirlerinden kurtulamamış salıncaklar var ileri geri konuşur havayla   durakların bir nefeslik canları var yoldan çıkaran   masaların mutlak sallanan ayakları mutlak yalnızlıkları   dükkanların panolarından düşmüş sesleri var sokağa karışan...

Tramvayın   üstünde  ziggurat  ilanı var Ona  umut  bağlayan  mut  yüklüyor  bindiyse İnerse   Azrail’ in  sandığını  oyluyor   Umarsız  bir  çorluyu  oyuyor  hunhar  kamar Ellerinde  bisturi,  üç  bin  olçum  iniyor Dehlizine  hangarın   Tapınağın dibinde tramplenler hopluyor 40.000 kulaç topluyor neşterin döktüğü şavk Yüzmeye katran gölde       ***       P A P...

my functions= (einem geschenkten gaul schaut man nicht ins maul)   Bir ağacın yongasına, bir taşın köşesine, bir dağın yamacına, bir dalganın genliğine, bir nehrin yatağına ve nicelerine de yazmıştım: “Hayattan en az şairler kadar, bir beklentim olmadığı için nasıl davrandıklarını kavrayamıyorum bazen. Onun için kıtı kıtına iyiyim.”. Kuşaradım.   Hiç kırık.   Bu, ama;...

adınız ihanet kurşunu ülkeme doğrultulan   aralanan sayfalarda duyulur dünyanın soluduğu hastalıklı boşluk hatırlanmaz hangi anıların güldüğü geceyle gündüzün çelişkisi gibi bir suçluluk gelip oturur soframıza çünkü kendi kanını içmektir tarih   arayış çabası bu yol hep isyana çıkar incinmiş okul çatılarında dedim bir ülkeyi sevmek uzun uzun düşünmeye benzer ölümü ve insan çok denklemli...

İnsanlık, kapitalist modernitenin yıllar önce öngörülen felaketleri karşısında abartılı tepkiler veriyor. Oysa bu felaketler malumun ilamından öteye bir anlam taşımıyor. Tabii burada asıl felaket içsel olanıdır. Yabancılaşmanın anaforunda kaybolanlar bu içsel felaketin ayırdına varmadan hayatlarını sürdürüyorlar. Farkındalıkları gelişmiş olanlarda ise kendini takip etmek için bitmeyen bir istek uyanıyor. Bunu, kendine karşı acımasız bir sürek avı...