Yazar: Sinan Kadir Çelik

Marx bugün yaşasaydı ve EK Dergi’ye yazsaydı… “Yapay zekâ”yı görseydim kullanıp kullanmayacağımı soruyorsunuz. Hiç şüphelenmeyin, kesinlikle kullanırdım yoldaşlar, hem de belki sizi rahatsız edecek kadar çok kullanırdım. British Museum’da yıllarca rapor karıştırmış, arşivlerin tozunu yutarak yaşamış bir adamın, binlerce sayfayı taramasına, aradığı veriyi bulup çıkarmasına yardım edebilecek bir makineyi görüp de bundan ahlaki nedenlerle uzak...

İnsanlığı yapay zekâdan korumak üzere kürsüye çıkan muhterem zatın, insanlığı kimden teslim aldığını merak ediyorum. Kendisine vekâlet veren oldu mu? Türümüz bir genel kurul yapıp aklı, vicdanı ve yaratıcılığı bu beyefendinin zimmetine mi geçirdi? Böyle bir toplantı yapıldıysa bana haber verilmemiş. Gerçi insanlık tarihinde en önemli kararların, kararın sonuçlarına katlanacak olanlara haber verilmeden alınması köklü...

Yapay zekâ karşıtlığı, slow science söylemi ve akademik öznenin kendine kapanma refleksi üzerine bir not Sorun hız değil; öğrenme sorumluluğundan kaçınmanın teorileştirilmesidir. Yapay zekaya “çöplük” diyenler bile var. Yapay zeka kullanımını akademik etiğin ihlaliyle özdeşleştirenler de var ve elbette yapay zekayı gayri etik bir biçimde yoğun olarak da kullananlar var ki yapay zekanın en büyük...

Bazen bir olay, bir kurumu değil, bir çağın zihniyetini açığa çıkarır. 2014 yılında Imperial College London’da çalışan toksikoloji profesörü Stefan Grimm’in ölümü böyle bir olaydır. Olayın kendisi trajiktir; fakat trajedinin asıl önemi bireysel değildir. Grimm’in ölümünden sonra ortaya çıkan yazışmalar, modern üniversitenin giderek daha görünür hale gelen bir gerçeğini çıplak biçimde ortaya koymuştur: bilim insanları...

Sevgili Harari, Senin metinlerin “yanlış bilgilenme” sorunu değil; yanlış rejimin içinde bulunma sorunu. Yanlışlığın tek tek cümlelerinde değil, bu cümlelerin birlikte kurduğu epistemik-politik düzende. Sen okura tarih anlatmıyorsun; okura tarihin nasıl düşünülmesi gerektiğini dayatıyorsun: tür düzeyinde, biyolojiyle yumuşatılmış, kurumları “hikâye”ye indirgemiş, failin adı anılmadan, mülkiyetin dili konuşulmadan. Bu, masum bir popülerleştirme değil; modern ideolojinin en...