Gözyaşlarımın çölünde, alevden mezarların yandığını gördüm
Donmuş hayvanların hayalet gölgeleri… Av DNA’mda Caravaggio sardı boğazımı/ Camlarımda eriyen yüzü, kulaklarımı sağır ediyor
Ellerim-pürüzsüz Barok heykellerin tahtakuruları
Kalbimin solüsyonunda söktüler batık kentimin tahtadan insanlarını/Oydum tanrımın gözlerini, masamın etten çekmecesinde saklıyorum kanlı elbisesini. Bağladım koluma göğsündeki alfabeyi
Son rayihanın gökyüzünde parmaksız askerler… Kimsenin bakamadığı vahşette kaybettiler uzuvlarını. Ve beynimin hacimsiz toprağında, yeşerdi silahlar/Bu yüzden astral kehanetler sokaklarımı tarıyor
KATEKSİS BATAĞIMDA, ÇOCUKLUĞUMU ÖLDÜREN ŞEYTANIMIN, Ayaklarının ormanında kaybettim annemi. Klonladım saçlarını-sonu geldiğinde dünyanın bulmak için gövdesini
“ARA BENİ!” dedim Anatomi Dersi’nde Tulp’un siyah kefenli adamlarına. Yatırdım gövdemi asılı kancaya. Okşuyorum ruhumu son baldıran erirken dudaklarımda
Kimsesiz ve düşsüz iki kral, hücrelerimden kurdu tahtını. “Bu, başsız sezeryan, benim oyun alanım!” diye bağırdı öbürüne. Ve ikisi tepiniyor çılgınca uykumun ortasında/Deltadan kanat takıyor yeşil olan durmadan
En acılı kayıtların metal tadında çarmıhımı tutuyor yaşsızlığım
Gözyaşlarımın çölünde /ateşten mezarların çürüdüğünü gördüm
Klonladım saçlarını annemin/Sonu geldiğinde dünyanın bulmak için gövdesini
Ve korkuyor karanlıktan ölesiye…Sarıldığımda yaralıyor tırnaklarım derimi/Bekliyorum usulca çıkıp gelmesini ruhumun/O kapının ardında-hala…
Resim: Caravaggio (Ayrıntı)


Bir Cevap Bırakın