Alevden Mezarlar (Şiir)

Gözyaşlarımın çölünde, alevden mezarların yandığını gördüm

Donmuş hayvanların hayalet gölgeleri… Av DNA’mda Caravaggio sardı boğazımı/ Camlarımda eriyen yüzü,  kulaklarımı sağır ediyor

Ellerim-pürüzsüz Barok heykellerin tahtakuruları

Kalbimin solüsyonunda söktüler batık kentimin tahtadan insanlarını/Oydum tanrımın gözlerini, masamın etten çekmecesinde saklıyorum kanlı elbisesini. Bağladım koluma göğsündeki alfabeyi

Son rayihanın gökyüzünde parmaksız askerler… Kimsenin bakamadığı vahşette kaybettiler uzuvlarını. Ve beynimin hacimsiz toprağında, yeşerdi silahlar/Bu yüzden astral kehanetler sokaklarımı tarıyor

KATEKSİS BATAĞIMDA, ÇOCUKLUĞUMU ÖLDÜREN ŞEYTANIMIN,  Ayaklarının ormanında kaybettim annemi. Klonladım saçlarını-sonu geldiğinde dünyanın  bulmak için gövdesini

“ARA BENİ!” dedim Anatomi Dersi’nde Tulp’un siyah kefenli adamlarına. Yatırdım gövdemi asılı kancaya. Okşuyorum ruhumu son baldıran erirken dudaklarımda

Kimsesiz ve düşsüz iki kral, hücrelerimden kurdu tahtını. “Bu, başsız sezeryan, benim oyun alanım!” diye bağırdı öbürüne. Ve ikisi tepiniyor çılgınca uykumun ortasında/Deltadan kanat takıyor yeşil olan durmadan

En acılı kayıtların metal tadında çarmıhımı tutuyor yaşsızlığım

Gözyaşlarımın çölünde /ateşten mezarların çürüdüğünü gördüm

Klonladım saçlarını annemin/Sonu geldiğinde dünyanın bulmak için gövdesini

Ve korkuyor karanlıktan ölesiye…Sarıldığımda yaralıyor tırnaklarım derimi/Bekliyorum usulca çıkıp gelmesini ruhumun/O kapının ardında-hala…

 

Resim: Caravaggio (Ayrıntı)

 

Bir Cevap Bırakın

E-posta adresiniz yayınlanmayacaktır.