Prelüt (Şiir)

Gece iner yoldan aşağı,
Kara-Anne, sen de in onunla birlikte…

Ne kırmızı begonviller,
ne fırfırlı küçük elbiseler,
ne de çıngıraklı oyuncaklar
sımsıkı kenetlenmiş ellerinde.
Sadece iki iri gözyaşı,
yorgun iki yanak üzerinde.

Kara-Anne’nin sesi rüzgarın sesidir,
kaju ağacının yapraklarına vuran
sessizliğin sesi…

Gecenin sesidir, iner
usulca, yoldan aşağı…

Ne oldu kucağına aldığı
o çocuklara?..
Ne oldu elleriyle büyüttüğü
o çocuklara?..

Kim dinler artık
bir zamanlar anlattığın o hikayeleri?..

Hiçbir şey bilmez Kara-Anne…
Ama eyvahlar olsun benim bildiğim gibi
her şeyi bilenlere,
Kara-Anne!

O çocuklar büyüdüler
ve unuttular
bir zamanlar anlattığın
hikayeleri…
Uzağa gitti pek çoğu,
geri dönecekler mi kim bilir!..

Geride sen kaldın bir tek bekleyen,
ellerin dizlerinde sımsıkı kenetli,
çok sakin, çok durgun.

Bu rüzgarın sesi senindir,
yoldan aşağı usulca inen
bu özlem de…

*Prelüt: Bir müzik eserinin başında yer alan, esere giriş niteliği taşıyan kısa, yazılı ya da doğaçlama müzik parçası.

(Çeviri: Mustafa Seyfi)

Resim: Käthe Kollwitz

Bir Cevap Bırakın

E-posta adresiniz yayınlanmayacaktır.