Susmuş o ağacın gövdesinde,
sonbaharın hatırlattığı anılar
yaşıyor şimdi.
Anılar ki ağır ağır birikir
ve günbatımı kadar çabuk unutulur.
Bir koku gelir;
beyaz sabun köpüğü.
Islak bir taş yerde
yarım kalmış bir cümle.
Özür,
değildi;
Vaat,
değildi;
yeniden yürümeyi öğrenmiş bir felçli gibi:
Yavaş,
daha yavaş,
duyulacak kadar yavaş.
Ağaç da biliyor;
rüzgârın parmakları inceldi,
yağmurun dili kısaldı,
kuşlar ‘buradayım’ demiyor;
dalların arasında boşluk büyüyor…
… büyüyor.
Resim: Paul Klee
Bir Cevap Bırakın