Sonsuz bir uykuya dalıyor dünya
Bir deri kemik kalıyor bahçe
Apartmanlar kurutuyor güneşi
Çamura dönüyor deniz
Sahte bir söze bürünen
Şairin ölümünü konuşuyoruz
Vahşi doğaya dönüyorum yüzümü
Eşikler kapanmış pencereden ormana
Ne bir kurt uluması ne geyiklerin ürkek boynu
Küçük fırtınalar yaratıyor kendine
Bilgisayar oyunlarında alem
Dönüyor içimizde sanalın dili
Orman da ölüyor kendi uçurumunda
Kanatlarına ulanıyorum umutsuzca
Akıp gelen zamanın anıları kalsın diye
Bu öfke hiç dinmeyecek kalbimde
Kocaman bir oyukla yaşayan kızımın
Sızısını görüyorum on yıl sonra
Çölden geçilen bir dünyada
Çöle sığınan sarımsı bir akıntı
Kalıpların ve çeliğin hayatı, esriyip duran
Gövdeme çakılıyor arsız bir dalga boyu
Ağaçlarda geçirdiğim çocukluğun dili
Aşka inanan kadınlarda başlamıştı
Şimdi kara bir katil erkekler
Bir ülkeden diğerine kan taşımakta
Ve dünya sonsuz bir uykuda ağır ağır ölmekte
son bir ada varla yok arasında
Resim: Orhan Peker
Bir Cevap Bırakın