gözlerimde tutuşmuş ateş
yaralarıma damlıyor
indikçe derine iniyor harı
aklaşmış şakaklarımı yakıyor
geleceğin jilet ağızlı rüzgarı
yollar daraldı, ufuk karardı git gide
sırt çevirdi bütün kır çiçekleri
tökezledi hayat dar bir kavşakta
grilendi büzüşen belleğimin renkleri
ay yüzlü gümüş aynamı yitirdim
düşürdüm karanlık, derin sulara
ince, lacivert tüllere sarmıştım oysa
kalbimin zarından yapılma
patlayan bir ışıktı aynadan yüzüme tutulan
her zerresini hücrelerimle içtim
inceldim, şiir bastım incinen yerlerime
ben o gümüş aynanın içinden geçtim
Resim: Orhan Peker
Bir Cevap Bırakın