Kategori: Manşet

Sen yağmurdun, ben toprak bin yıl sanki kuraklık,  bahar yok çiçeğe dönüşmedi dalımdaki tomurcuk iklim sustu, kış indi rüyalarda doydum sana sevdiğim…   Bir yaprağın ayasına bir denizi oturttun gözlerin güven verdi her kulaç düş adası, battım çıktım taş gönüllü dalgalar nefesimi ısırdı bir ateşten bir sudan alev doğdu çoğaldı kuzey rüzgarı sesimi su apardı....

tatlı bir meyille denize paralel uzanan düzlüğünde pontus alplerinin sağa döndüm yürüdüm sola döndüm yürüdüm onikieylülden sonra formatlanan kasabayı sıfırlanan halkı çatalında topum kalmış ağaç gibi süzdüm biraz meydanda da netice değişmedi   demem o ki aramak nafile anılardan başka yerde kalmamış terzi fikrinin fatsası   kırk yılı aşsa bile vazgeçmemiş beton çatlağında papatya çıksa...

i’ye… benim bir ali’m vardı dağın orda elimde bir avuç kumla çağırdığım dağdan sonrası çöl bunu herkes bilir ali de bildi, gitti dağılan bi’şey oldu dağ dediğime bakma rüyalarda çöl, sarı bir tünel kaybolan göğüslerde. benim bir alim vardı çöllerde gözlerimde buharlı bir suyla çağırdığım çölden sonrası ziyan bunu herkes bilir ali de bildi, gitti...

biliyor musun hava krom kokarken bile güneyi anımsayabilir küpe çiçekleri rönesans aldanmalarıyla bir akşam sızarken kapı aralıklarından şu kuru yaprakların ötesinden yolumuza zen ustaları çıkabilir ya da eskiden olduğu gibi içbükey bir semerkant dar sokaklar, gizli avlular ve melankoli   biliyor musun gövde ormanına çalışırken sıkıntının kirpisi bütün başlangıçları unutturabilir öylesine ısırılıp bırakılmış bir şiraz...