Sirenlerin pervasız çığlığı,
Yüreklerini paraladı, ana babaların
Füzeler,
Şafak tellerinde asılı
rüyalarına daldı bahar çiçeği çocukların.
Çiçek kokulu kepeneklerine,
yanan kuzucuklarını saran çobanlar şaşkın.
Yamaçlar toz bulutu.
Gökyüzü korkutucu bir aydınlıkta gece vakti,
Çakan şimşekler çok yüksekten yere düşüyor, alev alev…
Tanrıya yakaran hayatın çığlığı
Her şimşek kuyruğunda donuk bir yıldız
Kirlenmiş şehirlerin nefesi…
Tutuşmuş mekanik çıralar, oraya buraya savruluyor.
Çocuklar kaçışıyor avaz avaz haykırışlarla
İnfilak etmiş etmiş füzeler gökte, çok yüksekte.
Ardı ardına boğulan sokaklarda
Sonra okul yurdunda o korkunç patlama…
O çocuklar belki de dondurdu o anları
El ele meleklerce rüyalarda birleştiler
Bir zamanlar çocuk olduklarını
Unutanlara inatla direnecekler
Ve metal ruhlu olanlar
Çocukların çığlıklarında boğulacaklar
Nisan-Mayıs 2026
Resim: Käthe Kollwitz
Bir Cevap Bırakın