Elimde kalan yalnızca inancım.
Dağılıp giderken fikirler –
bütünleşemeden daha
Yurtsuz bilgiler harmanında
güvenli tek alan:
inancım.
İnancımla barıştım.
Anne şefkatiyle sarıp
Baba gibi kabullendim;
hakikâtin kıskanç kardeşi inancımı.
Ne sordum ne de anladım.
Kayırmadım birini diğerinden
Bıraktığım mücağdelemi,
kaybettiğim savaşı ve
yetim kalan aşkımı
Onunla imzağladım.
Savundum mesnetsiz –
yanlışlanmasına değil;
yeniden düşünmeye tahammülsüz.
Ben,
Sırf yoruldum diye inandım.
İnancım da öyle matah bir şey değil.
Resim: Anselm Kiefer
Bir Cevap Bırakın