Duruşunu al yanına, ben seni öper valize koyarım. Sessizliği cebimize koyup çıkalım arkamızda kalsın bizim olmayan yollar perdelerinde birikmiş akşamlar belki bir ülke buluruz yağmurunun dilini bilmediğimiz. Kalbini avcuma koy bir şehir geçsin içimizden kimsenin adını bilmediği bir şehir sokakları suskun, duvarları bizi tanıyan sen yürü, gölgene yetişirim dünyanın bütün saatlerini durdurayım ben, sesini yaprakların...
Son Yazılar:
Bir Zarfın Ardındaki Dünya: Anadolu Yerel Basınına Dair Nostaljik Bir Bakış
Anna Seghers, yolunda ödünsüz yürüyen yazar
Sergi: Sandrine Prévot-Evrendeki Sonsuz Döngü
Amerikan Rüyasını Yıkan Kovboy: Sam Shepard
Buruk Noel: Almodóvar’ın yeni filmi
Birbirinden Razı Yıldızlar
Kartalın Kayası, Suyun Kanı
Suat Taşer’den Bir Ben Bir Yokuş
Hayatın Ebesini…
Bir Duruşun Gerçek Hikâyesi “Terzi Fikri” Kartal’da
Pera Müzesi’nde Tablolar Arasında Bir Caz Buluşması
Türkan Silay Rador’dan İstanbul’a Resimler
Köpük, Öfke ve Yeni Sağın Yükselişi
Bir Cumhuriyet Rönesansı: Alman Hocalar ve Türkiye’nin Entelektüel Direnişi
Nihat Ziyalan Tümceleriyle Dünyayı Resimliyor
Nöbet: Toplumsal eleştirel taşlama içeren bir beden-korku filmi
Amazigh
Agamben’in Dil Devrimi Nesir mi, Şiir mi?
İyiden Harika Hissetmeye Uzanan Yol Üzerine
Ana Sayfa
Fatma Aras
Yazar: Fatma Aras
KAÇAMAK RÜYALAR (ŞİİR)
Sen yağmurdun, ben toprak bin yıl sanki kuraklık, bahar yok çiçeğe dönüşmedi dalımdaki tomurcuk iklim sustu, kış indi rüyalarda doydum sana sevdiğim… Bir yaprağın ayasına bir denizi oturttun gözlerin güven verdi her kulaç düş adası, battım çıktım taş gönüllü dalgalar nefesimi ısırdı bir ateşten bir sudan alev doğdu çoğaldı kuzey rüzgarı sesimi su apardı....

