Yazar: Fatma Aras

Duruşunu al yanına, ben seni öper valize koyarım. Sessizliği cebimize koyup çıkalım arkamızda kalsın bizim olmayan yollar perdelerinde birikmiş akşamlar belki bir ülke buluruz yağmurunun dilini bilmediğimiz. Kalbini avcuma koy bir şehir geçsin içimizden kimsenin adını bilmediği bir şehir sokakları suskun, duvarları bizi tanıyan sen yürü, gölgene yetişirim dünyanın bütün saatlerini durdurayım ben, sesini yaprakların...

Sen yağmurdun, ben toprak bin yıl sanki kuraklık,  bahar yok çiçeğe dönüşmedi dalımdaki tomurcuk iklim sustu, kış indi rüyalarda doydum sana sevdiğim…   Bir yaprağın ayasına bir denizi oturttun gözlerin güven verdi her kulaç düş adası, battım çıktım taş gönüllü dalgalar nefesimi ısırdı bir ateşten bir sudan alev doğdu çoğaldı kuzey rüzgarı sesimi su apardı....