Yazar: Dilek Erol

O ılık günlerde dağılırdı kasvetim; buluştuğumuz an Alınganlığın günbatımıyla uzağa gittiği Keskin rüzgârla açılan sesten pencereler Doygun anılar kestirirdi gece salıncağında; unutulmaya yatkın Geçici evler inşa ederdim kendime kar sularından Yeni sert eski kırılgan acılar aksın diye; suretler de Dağ yamacında yaban çiçeklerinin gözleri Tanıklığıyla otururdu yanı başımda; biçimler de Çavlan, su tohumları ekerdi kaynağından...