O zaman kendi çalışmamda şimdiye dek eksik olan şeyi fark ettim—bir insana mükemmellik arzusu dışında her şeyi unutturan o tutku. İşini yaparken insan kendini tamamen kaybedebilmeli. Paris’te çalıştığım ve yazarlık yaptığım zamanlar yirmi beşimdeydim. Pek çok insan daha o zamanlar yayımlanmış yazınsal yapıtlarımı övgüyle karşılamıştı; bunların bazılarını ben kendim de beğenmiştim. Ama içimde derinlerde bir...
Son Yazılar:
LÜKS VE ŞIKLIK KAVRAMINI DÜNYAYA YAYAN KÖYLÜ: LOUIS VUITTON
Siyasi Domatesler (Öykü)
Fatma Yenidoğan İle İtalyan Lisesi Direnişi Üzerine
BODRUM’DA “BİR HAYAT NEFESİ” SERGİSİ
PARÇALI YILLAR: YEŞİLÇAM’DAKİ “SEKS FİLMLERİ” OYUNCULARINA HÜZÜNLÜ/TRAJİK BİR BAKIŞ
Artopol Sanat Galerisi Yeni Mekanında
Hasta Çocuk (Şiir)
Bozlu Art’ta Kerem Ağralı’nın “Nova Prophetia” | “Yeni Kehanet” Sergisi Açılıyor
Parçalanma Ritmi “Ballet Mécanique” ile FAAR Gallery İstanbul’da
“2026 Kemal Özer Şiir Ödülü” Sahiplerini Buldu.
#eklitera Şubat Şiir Seçkisi
ŞEYLEŞME YA DA MASUMİYET MÜZESİ İÇİN “KARANLIK BİR OKUMA”
MEHMET ALİ DOĞAN “KARIŞIK İŞLER” Resim Sergisi Eskiiz Sanat Galerisi’nde
Masumiyet Müzesi’nde Yarım Kalan Hikâyeler
Neşet Günal “Yaşayan Desenler” Resim Sergisi Galeri Selvin’de
Edinburg’dan Cağaloğlu’na Bir Sanat Köprüsü: Suavi Sonar’ın Renkli Portresi
Angelina (Şiir)
Leyla Qasim’a (Şiir)
ANNA MELLE’DEN NAUM FAİK’E MEKTUP
Ana Sayfa
Stefan Zweig
