Demek buraya yaşanacak yer diye geliyorlar.
Rilke
Çocukları Katledilen Anneler İçin
dünyaya bağlayan ipi kesen meleğin
yolunu yitirmesini diledim
seni geri getirmesini
gözlerimden silinmedi
son bakışındaki
evi bulma sevinci
iki kere öldün
biri unutmak
diğeriyse anımsamak içindi
ne eski ben olabildim
ne de olabileceğim insan
yokluğun
tüm boşluklarımı kapladı
müziği yarım kaldı
aklımda kopan zamanın
senfoniydi sen varken
şimdi birkaç nota
sesini bekledim
varlığında titreşen
yaşam belirtisini
sabah astığım çarşaflar
kurumuştu
yaşam
bir çarşafın kuruma süresi mi?
suyu çekilmiş göl gibi
eksik kaldım
sessizlik
dil öğrendi
çatlaklarımdan
her canlı ölümü tadacaksa
denizler çürüyecek
yıldızlar sönecekse
dünya da
bir gün biter mi?
içimden çalışan parçamı çıkardılar
unutursan
kaybolurum
dünyanın daha kötü bir yer
olmasından korkuyorum
ne kalabiliyorum
ne de büsbütün gidebiliyorum
dün gece yaşamı içime almıştım
bugün ölümü
başucuma koyup uyudum
fırtınaya direnen
ağaç gibi
hışırtılı devam ediyorum
evimi yıktıkları
kabuslarla
ardına gizlendiğim
barikatlerle
kılık değiştiremedim
mış gibi yapamadım
çağrılmadığım yere
gelmiş kadar
yabancı hissediyorum
sesi olan görüntüler
bana ait değil
iki şeyi
birbirinden ayıran sınırı
geçtim
-köprüydüm-
beni bir arada tutan
kilit taşımı kaybettim
eşiklere varan
ben değilmişim gibi
en başına döndüm
aklımdan başka
yitireceğim ne var?
gördüklerinden
yorulmuşken dağlar
yansıdığı renkten
kesiliyorken gök
ilk halini arıyorken su
mezarlar
beni bir dost gibi karşılıyorken
eve dönüş yolunu
bulamıyorken
Resim: Max Klinger
Bir Cevap Bırakın