çanlar çalıyor
uzak bir ülkede
paul’ün hayaletinin ayak sesleri gibi
yalnızca ben duyuyorum
zamanı anımsatıyorlar
yaşadığımız tüm zamanı ve anın akışkanlığını
paul ve beatrice olamadık
heidi ve peter idik yalnızca
bazen de dali ve gala
sürüklüyorum kendimi
delice akan bu zamana
sen ise herkesi şaşırttın
o ne usta manevra
çoğaldıkça çoğaldın
matruşka
insan yüzleri görüyorum rüyamda
minik taşlardan yüzlerce yüz
sonra beatrice geçiyor atıyla
çanlar çalıyor
gitmeliyim
şiirlerimi yıkamak için ırmakta
ya da yakmak için oracıkta
heykeller de yapmalıyım başka sanatçıların artıklarından
ama en çok zarfsız bir kart postalamak isterdim buradan sana
tıpkı eskiden olduğu gibi
adresini bilmiyorum ama
paul ve beatrice olamadık yazık
hoş beatrice de yaşıyor paul’den sonra
Resim: David Hockney
Bir Cevap Bırakın