Resim yüzeyinde kristal kümenin ışık yansımasıyla birden çatallanan genişleyen dantelimsi uçlar, renkli kulvarlardan sızan çiçek sapları, döngüsel bir hareketle yaprakların birbiri üzerine üşüşmesi; derin bir nefes alış sırasında ürperen tüyümsü bitkiler, sarı saç yumakları, salkım saçak çizgiler, bir asma yaprağındaki işaret ve ulu tanrıçanın elinin değdiği her şey Suzan Batu’ya miras bırakılmış ve tuvalin yüzeyinde bir araya gelmişlerdir. Bu tablolarda biraz önce bir tanrıçanın gezindiğini, geride izlerini bırakarak sonsuza karıştığını hissederiz. Kompozisyonda Tanrıçanın izdüşümleri, bedeninin aurası ve güçlü nefesi eşyalarının üzerinde gezinirken; Kibele Ana, Sophia, İnanna, Lady Sin, Sultan Hanım, Babil Kraliçesi sanatçıyı destekleyip izdüşümlerini emanet etmişlerdir. Tuvaldeki soyut kompozisyon çağların incelmiş düşlerini temsil ederken sanatçı yepyeni bir alemin ilişkilerini geri çağırmaktadır.
Dünyanın bu karışık ortamında Suzan Batu fırça darbeleriyle ipek tuvalin üzerine bir gül demetiyle tanrıçalara ait çoklu formların betimine geçiyor. Saf olandan sevgi, şevkat, nezaket çekilip alınamaz diyor sanatçı fısıldayarak. Bir zamanlar vahşi çağlarda Albigensian Haçlı Seferleri sırasında ataerkiller Lady’den bu özellikleri çalmıştı. İşte bu yok ediş ve süren eziyet unutulmadı diyor sanatçı ve fırçası renkli boya macununa dokundurdukça fırça sanki dile gelip konuşuyor. Tuvaldeki kompozisyonda görülen denge, uyum, müzikalite, huzur; sanatçının içsel aleminin derinliklerinde fokurdayan pınardan yükselip estetik imgeye dönüşüyor ve yepyeni bir varlık kapısını aralıyor.
II
Suzan Batu’nun tuvalde lirik dilini kavramaya çalışırken; onun yaratıcı bilgeliğine dokunurken, uyumlanan ve yavaşça süzülen göklerden derinlere dalan zengin estetik duyarlılığını yaşamış oluruz. Onun M.Ö 3 yy’den arkadaşı İskenderiyeli Anmonius de Aristo gibi biraz münzevi biraz ustalığıyla önde, biraz eski çağların arketipleriyle, biraz da şu andaki yaşama bağlı tinselliğiyle karşılaşıyoruz. Sanatçının kompozisyonlarında yer alan bütün ögelerde; tinsel fenomenlerle kuşatılmış renk aralıklarıyla planlara bölünmüş yeniden doğan bir dünyanın nüvelerini yakalıyoruz. Başkaldırı niteliği taşıyan öznelliği; dış güçler tarafından yönlendirilmemiş algı boyutuyla, kendi düşsel düşüncenin karmasını bize sunan Suzan Batu’nun kusursuz estetiği artık karşımızda. Tuvallerdeki betimler; arınmış değerlerin çağrı başlatan imgesel düzeyiyle ilerliyor. Plan ve volümlerin renk aralıklarıyla yer aldığı kompozisyonlarda dengeleyici unsur olan gün düşleri ve düşlerden geri kalanlar ise ön plana geçiyor.
Biraz önce tuvaldeki betimde yüce tanrıça İnanna mirasını sanatçıya bırakıp göklere çıkmıştı. Soluğu her köşede duyumsanan tanrıca İsis, Kibele Ana, Hera, Afrodid; ilksel imgelerini sanatçıya bir rüya gecesinde armağan etmişlerdi. Yanı sıra bu tuvallerdeki formlar algıda anlam değişimleri yaratırken sanatçının, aynı kristallerin doğasına göre ışık hüzmeleriyle dağılım, toplanım, yayılım metotlarını uyguladığını saptıyoruz.
Işığın aşkınlığı , onun ulaşmak istediği en uç noktada bir kaybolup bir görünürken sanatçı yukardakini ,aşkın olanı, yüceyi, üstteki Thalia’yı, neşe ve bolluğu savunuyor. Tuvallerdeki form aralıklardan bize doğru neşe ve bolluk, aşk ve adalet, eşitlik, kardeşlik, ihtişam bize doğru yaklaşırken; aşağıdaki Thalia “Yılana Uyum” reddedilmektedir. Yeni çağ Pradigması tüm yönleriyle bu estetikte işbaşındadır. Tuvaldeki “Yeni Kozmik Varlık”; Kartezyen düşünceyi artık saf dışı bırakmış o bir kalıntı haline dönüşmüştür. Bu estetikte yeni bir algı seti gelişirken taze enerjilere çağrı başlatılır. Mezopotamyalı Tanrıça Nanna’ın eşyaları kraliçe Puabi’nin evrakı metrukesi sanatçının fırçasından doğan güçle eski/ yeni çağların buluşmasını sağlamaktadır. Dünyanın doğumuna ebelik yapan kadın Arruru-Nintu: himaye eden kadın ,ayrıcalığın alameti olarak kutlu doğumun tanrıçası Suzan Batu’nın fırçayı alıp tuvalin karşısına geçtiği anda yanında belirmekte ona çağların gizemli bilgilerini aktarmaktadır.
Bir Cevap Bırakın