bir otopsi masası iki kişilik
dilsiz bir kadın yatıyor esmer
başında genç kumral bir adam
neşteri sıkıştırmış kemikli parmaklarına
göğüs kafesini açıyor özenle
her çaktığım çiviyle ayrıldım kapından
tartmaya vaktim yoktu kalbimdeki ağırlığı
utangaç bir rica edasıyla ayaklandı kadın
olduğu yere yığılıp kaldı hareketsiz
elinde neşter tutan genç adam
derin bir uykudaydım
uyandım acı bir çığlık
neydi geçmiş her şeyi tamam ama eksik
kim örter üstünü hareketsiz biçimsiz zamansız
kurumuştu kuyular kendiliğinden
otopsi bitti
kaybolmuş mezarlarda buldum gerçek sevgileri
duvar diplerine sürüklenmiş
aşınmış bir mezar taşıydı ölüme aç ruhum
bu işin sonu iyi bitmeyecek!
Bir Cevap Bırakın