Duruşunu al yanına,
ben seni öper valize koyarım.
Sessizliği cebimize koyup çıkalım
arkamızda kalsın bizim olmayan yollar
perdelerinde birikmiş akşamlar
belki bir ülke buluruz
yağmurunun dilini bilmediğimiz.
Kalbini avcuma koy
bir şehir geçsin içimizden
kimsenin adını bilmediği bir şehir
sokakları suskun, duvarları bizi tanıyan
sen yürü, gölgene yetişirim
dünyanın bütün saatlerini durdurayım
ben, sesini yaprakların titremesinden tanırım.
Ah içim
bendeki sen bütün ışıkları söndürsün
bir ömür telaşını dışarıda bırakıp
sana biraz kendimden biraz gökyüzünden yer açarım
biz bir birimizin karanlığında yolumuzu buluruz
sen, her akşam biraz daha ev, biraz daha sevgili…
İnsanın içinde yer değiştirdikçe sevda büyür
o yüzden bakışını, gülüşünü bana bırak
ben seni öper valize koyarım.
Gözlerim Fırat olur
dalgalar kıyıya senin adınla vurur
bana ant içer gibi…
Resim: Yves Tanguy
Bir Cevap Bırakın