Geceyi hissetmedim dün güzeldi
kelimeler gürültüsüz, gözlerim kaydetti
bir çuval incir toprağa battı, çürüyen
kendini ikna edememiş gündüz geceye
Akşam sabah altmış iki kez son
uçta hatırladım anlar yoktu, geç
işler unutuldu, duvarları kabul ettim, ohhh!
Muhayyilem çözük kıyı
kurşun yok başımda belki bir hatim
etin içinde kaybolmuş “başım sağ” dedim yansıma
çok şükür, senaryo eriyen zamana bağırıldı.
Ağzımda menkıbe acılığı
ölecek miydim kışa yakışıp
güneş vakitsiz, doğmak için geç
öl -mek- memek birkaç ek sadede geçiniz.
Kabul ettim kökü bende
masada hüzün bir anlık ışık
şeyin bittiği yerde yeniden için
demiştim “her şey” ek-lerden ibaret, kaldığı yerden.
Söz bitti, kuklayı çöz, üstümü çiz
şeyleyelim düşen çapımızı
sığ suya sil beni, dönmek dönülsün
yeniden çak dünyaya ellerimi
bu defa daha iyi.
Resim: Şevket Sönmez
Bir Cevap Bırakın