bozuk gül (şiir)

oturmuyor gediğine

boşluğa uymuyor Kuşlar

yalnızlığı kim denese

 

oyuyor kilidi öfke

ev çocuğun haddine mi

baba hep eşikteyse

 

boşalsa da zemberek

kulak asılmıyor çünkü

zıvanadan çıkan sese

 

kopmuş bir kere hayat

kapıldığından odalar

aynadaki ilk hevese

 

gülü bozuk unutmanın

güze göre değil istek

Akşam kısa gölgesinden

 

denk gelmiyor herkese

 

Bir Cevap Bırakın

E-posta adresiniz yayınlanmayacaktır.