ÇOCUK. Ah anne, alnıma koyuver elini! Ah anne, anneciğim, neredeyim ben şimdi? Neden bu oda böyle kasvetli ve kocaman? Neden ben böyle geç saatlere dek uyuyamam? ANNE. Korkma sakın: gece durgun. Sana kötülük edecek hiçbir şey yok burada – Bütün şehri aydınlatan lambalardan başka, Ve senden başka tek çocuk yok uyumayan. ÇOCUK. Anne, anneciğim, kulağıma...
Son Yazılar:
‘Türk Sanatının Dört Ustası Gallery Duende’de Buluşuyor’
Çepo’nun yeni sergisi ‘Snowblind’ Zilberman İstanbul’da
Başkası: “Ekrandaki Ben”
BİR ZARFIN HATIRLATTIKLARI: TAN GAZETESİ, AYDINLAR ve SESSİZ BİR BASKIN
PERDE AÇILIRKEN: İNSANIN KENDİNE BAKIŞI
Yayınevi Emekçileri ve Dayanışma: Hangi Yayıncılar Birliği?
Anlatısal Bir Proje Olarak Demokrasi ve İç Sömürgecilik
GALERİLERİN SATIŞ İÇİN SANATÇILARIN ALGORİTMASINI OLUŞTURMASI
#eklitera Mart Şiir Seçkisi
MÜZE, MELANKOLİ, BURUKLUK YA DA ÇALMA, AŞIRMA, ARAKLAMA EYLEMİ ODAĞINDA MASUMİYET MÜZESİ
YABANCILIĞIN ETİĞİ: ERTAN MISIRLI’NIN ŞİİRİNDE DEĞİŞİM, İNSAN VE TOPLUM
James Monroe’nun Çiti ya da Donroe’nun Altın Varaklı Balyozu Arasında
gün batımı (şiir)
ÇUHA (ŞİİR)
Aedh* Sevgilisinin Ölü Olmasını Diler (Şiir)
Truva: Heinrich Schliemann Kahraman mı? Sahtekar mı?
Altın Ayı ödüllü “Sarı Zarflar”, Cuma günü sinemalarda
Bunları Duymalısın Pan (Şiir)
Dikilitaş (Şiir)
Ana Sayfa
Robert Louis Stevenson
