o’ da şimdi yalnız, kısık lamba altında
mırıldanır çocukluğu: kendi sesinde
kuş besliyor ve benekli birkaç kedinin
kışı sevmiyor, saçlarını kesti az önce
en sevdiği sözcük anne, karanlığında
çisileniyor kahkahalarla, yürüyordum
zamanı zorluyor: değişme telaşıyla
bir çiçek su isteyecek kadar günahkar
direnmeye ancak şiirle gidebiliriz artık
yılgınlığın kuşattığı unutmanın çağında
adı -leyladır kanında dolaşıyordu, ölüm
ve bir yıldız gibi parılmaktadır: kuzeyin
Resim: Orhan Peker
Bir Cevap Bırakın