yoktur algılanabilir bir son
imgeler
hep daha büyük
hep daha küçük
hiçlikten önce
ya da sonra
araya giren sonsuzluk…
hangi göğün kuşları bunlar
bir taş gibi ağırlaşan bu yeryüzü
geçen rüzgarın gizi
açılıp kapanan pencerelerden sarkan çocuklar
bir boşluktur her şey
bir bekleyiş sürekli
hep arzu içinde yaşayarak
söyle bu mu yazgısı insanın
bu ölümlü dil
Resim: Burhan Yıldırım
Bir Cevap Bırakın